Berneński pies pasterski

bernese-mountain-dog-642013_640Berneński pies pasterski to pies wiejski, który posiada bardzo stary rodowód. Początkowo nosił on nazwę Durrachler. Psy te przybyły na obszar współczesnej Szwajcarii razem z legionami rzymskimi. Pierwszy raz na wystawie berneński pies pasterski wystąpił w roku 1902.

Wygląd

Berneński pies pasterski zaliczany jest do Grupy 2 FCI. Psy osiągają wysokość od około 64 do 70 centymetrów, zaś suki od około 58 do 66 centymetrów. Osiągają one masę od 40 do 60 kilogramów. Żyją stosunkowo krótko w porównaniu z innymi psami podobnej wielkości, bo średnio 6-8 lat. Jest to rasa psów długowłosych, trójbarwnych, zaliczane do dużych psów. Berneński pies pasterski zbudowany jest proporcjonalnie, posiada mocne kończyny. Sierść jest długa i błyszcząca, raczej prosta bądź lekko pofalowana.

Rasa posiada charakterystyczne umaszczenie. Podstawowa maść jest kruczoczarna z ciemnym brązowoczerwonym podpalaniem na policzkach, a także nad oczami, na kończynach oraz klatce piersiowej. Na głowie mieści się symetryczny rysunek, „biała strzałka” rozszerzająca się ku nosowi, gdzie tworzy białe znaczenie na kufie. Bardzo charakterystyczne są także brązowe plamy nad oczami, na które owa strzałka nie powinna zachodzić. Bardzo pożądane są białe łapy oraz biała końcówka ogona. Względnie toleruje się białą plamkę w okolicach odbytu oraz na karku.

Temperament 

Berneńskie psy pasterskie mogą pełnić różne funkcje. I tak mogą być typowymi psami do towarzystwa, psami opiekunami czy też ratownikami, mogą funkcjonować jako psy stróżujące. Jest to rasa bardzo przyjaźnie nastawiona  stosunku do ludzi i zwierząt, nie tylko sobie bliskich, ale też obcych, bardzo łagodna. Dużą zaletą tych psów jest też to, że są bardzo opiekuńcze i cierpliwe w kontaktach z dziećmi – zachowują się w stosunku do nich bardzo ostrożnie. Choć nie są agresywne, alarmują, gdy coś się dzieje, gdyż mają w sobie „instynkt stróża”.

Ogromnie ważne jest to, że berneńskie psy pasterskie potrzebują szczególnej troski oraz bliskiego kontaktu z człowiekiem – swoim właścicielem. Jeśli będą zaniedbywane i odtrącane, szybko mogą stać się bardzo lękliwe i nieszczęśliwe. Kolejną ważną kwestią jest to, że rasa ta powinna być bardzo wcześnie socjalizowana – do około 16 tygodnia życia powinna zapoznać się z dużą ilością rozmaitych sytuacji oraz przedmiotów.

Tresura

Tresura w przypadku berneńskich psów pasterskich jest dość prostą sprawą. Można je łatwo ułożyć, jednak nie jest to równoznaczne z tym, że właściciel nie musi się szczególnie angażować, bo zaangażowanie właściciela psa zawsze jest ważne i potrzebne. Pies szybko musi poznać granice, a właściciel musi te granice wytyczyć.

Ćwiczenia

Berneńskie psy pasterskie potrzebują sporej dawki ruchu. Mogą to być przykładowo zabawy w parku czy na innym dużym terenie. Lubi biegać, aportować etc. Nieco inaczej wygląda rzecz, jeśli pies ma pełnić rolę psa towarzyszącego, tj. psa przewodnika dla osoby niewidomej czy też niedowidzącej, psa dla niesłyszącego czy też psa opiekuna, którego zadaniem jest reagowanie w przypadku wystąpienia ataku choroby. Wówczas pies musi przejść profesjonalne szkolenia.

Ulubione warunki życia

Jest to rasa dość delikatna, psy są bardzo wrażliwe na wysokie temperatury ze względu na swoje pochodzenie – wywodzą się one z obszarów wysokogórskich. Są to także psy mające skłonność do nadwagi – dlatego też tak ważne jest to, aby zapewnić im dużą ilość zajęć ruchowych. Najlepiej będą się czuły w domach z ogrodem. W mniejszych mieszkaniach sprawdzą się wówczas, gdy będą często wychodzić – chyba że, jak już było wyżej wspomniane, zostaną specjalnie przeszkolone do roli psa towarzyszącego.

Dodaj komentarz