Czym jest parwowiroza?

8239219385_6ce88aa603_oPosiadanie psa to ogromna odpowiedzialność – także za jego zdrowie. Właściciele lub też potencjalni właściciele czworonogów często nie zdają sobie sprawy z tego, z jak błahych powodów psy mogą poważnie pochorować się, nie wiedzą też nic o typowych psich chorobach. Jedną z groźniejszych chorób, która wyjątkowo niebezpieczna jest zwłaszcza dla szczeniaków, jest choroba zakaźna o nazwie parwowiroza.

Parwowiroza – co to takiego?

Jest to choroba zakaźna, wirus atakujący przede wszystkim tkankę mięśniową prążkowaną serca. Źle zdiagnozowana lub niezdiagnozowana w ogóle prowadzić może do szybkiej śmierci psa, zaś dla ludzi nie stanowi zagrożenia. Zdecydowanie najbardziej narażone są na nią szczenięta do 6. miesiąca życia. Po raz pierwszy choroba ta wystąpiła w latach 80. ubiegłego wieku i kiedy zaatakowała, śmierć poniosło bardzo wiele szczeniaków na całym świecie. W chwili obecnej najczęstszą postacią choroby jest postać jelitowa.

Jak pies zaraża się parwowirozą?

Przede wszystkim poprzez kontakt z kałem psa, który cierpi na tę chorobę lub jest tylko jej nosicielem. Jak zaś wiadomo, młode psy (i w zasadzie nie tylko szczeniaki) często zjadają odchody innych psów w czasie spacerów czy też wchodzą w nie, a później wylizują sobie łapy. Wirus parwowirozy może przynieść do domu również właściciel na swoich butach. Psa może zarazić inny pies w czasie zabawy. Dorosłe psy często przechodzą chorobę niemal bezobjawowo.

Objawy choroby

Objawy parwowirozy pojawiają się po około 4 do 14 dni od chwili zarażenia i najczęściej pierwszymi objawami są biegunka (może pojawić się krew w kale), gorączka oraz wymioty. Występuje także ospałość, utrata apetytu, ból podczas wypróżniania i ogólna depresja zwierzęcia. Zarówno gorączka, wymioty oraz biegunka znacznie i bardzo szybko wyniszczają organizm, ponieważ zwierzę traci sporą ilość płynów oraz elektrolitów. Jeżeli psu nie zostanie udzielona natychmiastowa pomoc, może nie przeżyć nawet trzech dni od momentu pojawienia się pierwszych objawów. Jeśli jednak zostanie wyleczony, nabędzie odporność na okres około 20 miesięcy.

Postępowanie w czasie choroby

Najważniejszą sprawą jest to, aby pies został odpowiednio nawodniony, dlatego też lekarz weterynarii poda kroplówkę, w której skład będą wchodzić aminokwasy, witaminy oraz glukoza. Jeżeli choroba zostanie wykryta szybko, pies otrzyma surowicę, leki przeciwwymiotne oraz antybiotyki. Obowiązkowa jest także około dwudniowa głodówka, bowiem nawet jeśli pies będzie chciał jeść i tak wszystko zaraz zwróci – nie wolno podawać także wody do picia.

Czy można ustrzec psa przed chorobą?

Zawsze może zdarzyć się, że pomimo wszelkich starań, pies i tak zachoruje. Należy jednak pamiętać obowiązkowych szczepieniach. Powinny one odbyć się zarówno w 6., 9. jak i 12. tygodniu życia psa. Kolejna szczepionka powinna zostać wykonana po roku, a każda następna co trzy lata. Szczepionka zaczyna działać po około dwóch tygodniach. Profilaktycznie warto (w miarę możliwości) unikać miejsc, w których znajduje się dużo odchodów innych zwierząt.

Warto pamiętać także o tym, że jeśli pies chorował na parwowirozę i nie przeżył, nie należy nabywać kolejnego czworonoga wcześniej niż po około sześciu miesiącach. Wirus może bowiem przez cały ten czas „krążyć” po domu i zaatakować kolejnego psa.

Dodaj komentarz