Labrador retriever

3432756019_63038b1708_oMiejscem pochodzenia psów rasy labrador retriever są wschodnie wybrzeża Kanady. Psy te były tam wykorzystywane w XVIII wieku przez rybaków, którzy zabierali je do pracy na kutrze. Labradory nie tylko były pomocne w wyciąganiu sieci, ale też ratowały tonących. W roku 1820 rasa została sprawdzona do Europy przez lorda Malmesbury, a końcem XIX wieku labrador retriever zatwierdzony został w Anglii jako pies myśliwski.

Wygląd

Labrador retriever należy do Grupy 8 FCI. Psy osiągają wysokość około 55-57 centymetrów, zaś suki około54-56 centymetrów. Masa dorosłych psów dochodzi do 36 kilogramów, zaś suk do 32 kilogramów. Są to zatem duże psy. Mają budowę mocną, zwartą, z szeroką głową oraz dobrze rozwiniętą klatką piersiową. Żebra labradorów są dobrze wysklepione, zaś kończyny tylne oraz lędźwie mocne i szerokie.

Sierść labradorów jest gęsta i krótka, nie posiada żadnych frędzli i fal. W dotyku sierść jest twarda. Podszerstek jest odporny na niekorzystne warunki pogodowe. Labradory mają jednolite umaszczenie, które może występować w kolorze czarnym, czekoladowym bądź żółtym (mogą to być różne odcienie, od umaszczenia jasnokremowego po rude). Wzór dopuszcza małą, białą plamkę, która może pojawić się na przedpiersiu.

Temperament 

Labradory są psami bardzo bystrymi i inteligentnymi, posłusznymi, są także wyjątkowo łagodne, przyjaźnie nastawione nie tylko do ludzi, ale też innych psów i ogólnie zwierząt. Psy te są z natury bardzo ruchliwe i uwielbiają się bawić. Nie są agresywne czy lękliwe. Ważne jest to, że łatwo dostosowują się do otoczenia i nowych sytuacji, są bardzo wierne właścicielowi. Wykazują się dużą cierpliwością w stosunku do dzieci.

Ze względu na swoje cechy charakteru i temperament, mogą pełnić rozmaite funkcje jak psy opiekunowie, przewodnicy, psy ratownicze, rodzinne. Wykorzystuje się je też często do terapii chorych czy jako psy mundurowe.

Tresura

Jak zostało wyżej wspomniane, labradory są inteligentne i posłuszne, szybko się uczą, dlatego też ich tresura nie jest trudna. W przypadku wykorzystania psa jako psa typowo rodzinnego, wystarczy uczyć go podstawowych komend. Jeśli natomiast pies ma pełnić rolę psa przewodnika, ratownika czy opiekuna, musi od szczeniaka przejść profesjonalne szkolenie pod odpowiednim kątem.

Ćwiczenia

Labradory potrzebują sporej dawki ruchu, gdyż są wyjątkowo żywiołowe, uwielbiają się bawić, wprost kochają wodę oraz aportowanie. Pomimo tego, że nie są uparte czy agresywne, jeśli ich podstawowe potrzeby ruchowe nie zostaną zaspokojone, mogą stać się nadpobudliwe i zacząć sprawiać pewne trudności wychowawcze. Poza tym mają one skłonność do otyłości, a ta z kolei może prowadzić do chorób stawów.

Ulubione warunki życia

Labradory będą najszczęśliwsze, jeśli będą miały możliwość mieszkania w domu z dużym ogrodem i będą mogły po ogrodzie biegać do woli. W mniejszych mieszkaniach czy domach bez ogrodu mogą czuć się dobrze, ale tylko pod warunkiem, że będą bardzo często wyprowadzane. Świetnie sprawdzą się jako towarzysze rowerzystów oraz biegaczy.

Berneński pies pasterski

bernese-mountain-dog-642013_640Berneński pies pasterski to pies wiejski, który posiada bardzo stary rodowód. Początkowo nosił on nazwę Durrachler. Psy te przybyły na obszar współczesnej Szwajcarii razem z legionami rzymskimi. Pierwszy raz na wystawie berneński pies pasterski wystąpił w roku 1902.

Wygląd

Berneński pies pasterski zaliczany jest do Grupy 2 FCI. Psy osiągają wysokość od około 64 do 70 centymetrów, zaś suki od około 58 do 66 centymetrów. Osiągają one masę od 40 do 60 kilogramów. Żyją stosunkowo krótko w porównaniu z innymi psami podobnej wielkości, bo średnio 6-8 lat. Jest to rasa psów długowłosych, trójbarwnych, zaliczane do dużych psów. Berneński pies pasterski zbudowany jest proporcjonalnie, posiada mocne kończyny. Sierść jest długa i błyszcząca, raczej prosta bądź lekko pofalowana.

Rasa posiada charakterystyczne umaszczenie. Podstawowa maść jest kruczoczarna z ciemnym brązowoczerwonym podpalaniem na policzkach, a także nad oczami, na kończynach oraz klatce piersiowej. Na głowie mieści się symetryczny rysunek, „biała strzałka” rozszerzająca się ku nosowi, gdzie tworzy białe znaczenie na kufie. Bardzo charakterystyczne są także brązowe plamy nad oczami, na które owa strzałka nie powinna zachodzić. Bardzo pożądane są białe łapy oraz biała końcówka ogona. Względnie toleruje się białą plamkę w okolicach odbytu oraz na karku.

Temperament 

Berneńskie psy pasterskie mogą pełnić różne funkcje. I tak mogą być typowymi psami do towarzystwa, psami opiekunami czy też ratownikami, mogą funkcjonować jako psy stróżujące. Jest to rasa bardzo przyjaźnie nastawiona  stosunku do ludzi i zwierząt, nie tylko sobie bliskich, ale też obcych, bardzo łagodna. Dużą zaletą tych psów jest też to, że są bardzo opiekuńcze i cierpliwe w kontaktach z dziećmi – zachowują się w stosunku do nich bardzo ostrożnie. Choć nie są agresywne, alarmują, gdy coś się dzieje, gdyż mają w sobie „instynkt stróża”.

Ogromnie ważne jest to, że berneńskie psy pasterskie potrzebują szczególnej troski oraz bliskiego kontaktu z człowiekiem – swoim właścicielem. Jeśli będą zaniedbywane i odtrącane, szybko mogą stać się bardzo lękliwe i nieszczęśliwe. Kolejną ważną kwestią jest to, że rasa ta powinna być bardzo wcześnie socjalizowana – do około 16 tygodnia życia powinna zapoznać się z dużą ilością rozmaitych sytuacji oraz przedmiotów.

Tresura

Tresura w przypadku berneńskich psów pasterskich jest dość prostą sprawą. Można je łatwo ułożyć, jednak nie jest to równoznaczne z tym, że właściciel nie musi się szczególnie angażować, bo zaangażowanie właściciela psa zawsze jest ważne i potrzebne. Pies szybko musi poznać granice, a właściciel musi te granice wytyczyć.

Ćwiczenia

Berneńskie psy pasterskie potrzebują sporej dawki ruchu. Mogą to być przykładowo zabawy w parku czy na innym dużym terenie. Lubi biegać, aportować etc. Nieco inaczej wygląda rzecz, jeśli pies ma pełnić rolę psa towarzyszącego, tj. psa przewodnika dla osoby niewidomej czy też niedowidzącej, psa dla niesłyszącego czy też psa opiekuna, którego zadaniem jest reagowanie w przypadku wystąpienia ataku choroby. Wówczas pies musi przejść profesjonalne szkolenia.

Ulubione warunki życia

Jest to rasa dość delikatna, psy są bardzo wrażliwe na wysokie temperatury ze względu na swoje pochodzenie – wywodzą się one z obszarów wysokogórskich. Są to także psy mające skłonność do nadwagi – dlatego też tak ważne jest to, aby zapewnić im dużą ilość zajęć ruchowych. Najlepiej będą się czuły w domach z ogrodem. W mniejszych mieszkaniach sprawdzą się wówczas, gdy będą często wychodzić – chyba że, jak już było wyżej wspomniane, zostaną specjalnie przeszkolone do roli psa towarzyszącego.

Aby pies potrafił zachować czystość…

A_cute_Maltese_dog„Pies wcześniej czy później sam nauczy się załatwiania swoich potrzeb fizjologicznych na zewnątrz” – tak właśnie myśli zdecydowana większość ludzi. Niestety jest to myślenie bardzo, ale to bardzo błędne! Pies sam się nie nauczy – trzeba go nauczyć, trzeba go zachęcić, pokazać, postępować zgodnie z planem. Tylko wówczas szczeniak rzeczywiście zacznie oddawać mocz i kał na zewnątrz w czasie spacerów, a nie w domu. Im szybciej nauka zostanie podjęta, tym lepiej, bo będzie trwać krócej i będzie wiązać się z mniejszą ilością stresu dla właściciela.

Zaczynamy naukę – kiedy?

Szczeniaki powinny zacząć naukę czystości, czyli właśnie załatwiania swoich potrzeb fizjologicznych na zewnątrz, już około 7. czy 8. tygodnia życia. Im później właściciel podejmie odpowiednie kroki, tym gorzej i trudniej będzie nauczyć psa stosownych zachowań, bo może on zdążyć już wyrobić sobie pewne nawyki czy upodobania takie jak uporczywe oddawanie moczu w kącie dziecięcego pokoju czy oddawanie kału w konkretnym miejscu na dywanie w salonie.

O czym pamiętać?

Czas nauki czystości może być czasem trudnym dla właściciela szczeniaka, który będzie musiał być wyjątkowo stanowczy, konsekwentny, cierpliwy i spokojny. Trzeba mieć świadomość tego, że młody pies powinien wychodzić na spacer przynajmniej 6-8 razy dziennie, a średni czas spędzony na zewnątrz nie powinien być krótszy niż 20 minut. Właściciel musi zwrócić uwagę na psa w czasie spaceru, bowiem nie każdy pies wypróżnia się zaraz po wyjściu z domu. Należy upewnić się, że pies wypróżnił się.

Warto wybrać określone miejsce, w którym pies będzie załatwiał swoje potrzeby fizjologiczne i zawsze psa do tego właśnie miejsca prowadzić – pies będzie czuł zapach, który będzie go pobudzał do wypróżniania. Pies powinien być obowiązkowo wyprowadzony po każdym posiłku (około 15 minut po skończeniu jedzenia), a także po zabawie i oczywiście po przebudzeniu.

Absolutnie nie wolno zapominać o nagrodzeniu psa, jeśli wypróżni się na zewnątrz. Bez względu na to, jaką formę nagrody wybierzemy, pies musi czuć, że jesteśmy zadowoleni, że dobrze zrobił. Jeśli planujemy nagradzać szczeniaka jakimś przysmakiem, musimy go zabrać ze sobą, bo po powrocie do domu pies nie zrozumie, co takiego zrobił, że zasłużył na przysmak.

Kolejną bardzo ważną kwestią jest ustalenie konkretnego hasła i powtarzanie go za każdym razem, gdy chcemy zabrać psa na zewnątrz, aby mógł się wypróżnić. Pies zacznie kojarzyć i będzie go to pobudzało do załatwienia potrzeb fizjologicznych.

Załatwianie potrzeb fizjologicznych w domu?

Jeśli nie dopilnujemy właściwie, aby pies tego nie robił, może szybko upatrzyć sobie „przytulny kącik” do wypróżniania i później trudno będzie go tego oduczyć. W czasie pobytu w domu psa trzeba cały czas obserwować. Czasem zdarza się, że szczeniak musi zostać w domu sam. Dobrą metodą jest wówczas zamknięcie psa w małym pomieszczeniu lub w specjalnej klatce. Jeśli pies będzie w owej klatce, a będzie ona odpowiednio mała, nie wypróżni się w niej.

Nie ma sensu oszukiwać się – większości szczeniąt zdarza się wypróżnić w domu. W takiej sytuacji nie należy jednak psa karać! Nie można go bić czy krzyczeć po nim. Można powiedzieć coś odpowiednim tonem czy tupnąć nogą. Pod żadnym pozorem nie powinniśmy korzystać ze „sprawdzonych” dawnych metod czyli wkładania nosa psa w mocz czy też kał. Tak naprawdę nic tym nie osiągniemy, zaś pies zestresuje się i jeśli takie sytuacje będą powtarzać się częściej, może zacząć się bać właściciela, a nawet stać się agresywny. Kiedy już psiakowi zdarzy się nabrudzić w domu, miejsce w którym wypróżnił się trzeba bardzo dokładnie posprzątać i nie chodzi tu tylko o kwestię higieny. Jeśli pozostaną jakieś zapachy, pies znowu wypróżni się w tym samym miejscu.

Sznaucer miniaturowy

Miniature_Schnauzer_puppy_blackandsilverSznaucer miniaturowy jest „potomkiem” małych psów, które posiadały szorstkie owłosienie, wykorzystywany w XIX wieku do pilnowania gospodarstw wiejskich w Szwecji i Niemczech. Początkowo sznaucer miniaturowy nosił miano szorstkowłosego pinczera karłowatego. Ciekawostką jest, iż w XIX wieku sznaucer miniaturowy oraz affenpinczer traktowane były jako taka sama rasa.

Wygląd

Sznaucer miniaturowy należy do Grupy 2 FCI, osiąga wysokość około 30-35 centymetrów i wagę do około 7 kilogramów. Jest to rasa psów małych, mocnych, szorstkowłosych, krępych. Sznaucer miniaturowy jest mniejszą wersją sznaucera, przy czym nie powinien posiadać oznak karłowatości jak przykładowo spiczasta kufa czy wyłupiaste oczy. Doskonały sznaucer powinien posiadać kwadratową sylwetkę, być zwarty i grubokościsty.

Kulista czaszka jest wadą w przypadku sznaucerów miniaturowych, powinny one mieć długą, mocną głowę, która stanowić będzie połowę długości grzbietu. Czoło sznaucerów powinno być płaskie, a guz potyliczny niewidoczny. Długa kufa. Oczy psów tej rasy muszą być frontalnie osadzone, owalne, ciemne i nieduże – każde odstępstwo jest traktowane jako wada. Uszy z kolei powinny być wysoko osadzone i złamane w połowie, aby przybierały kształt V. Obecnie kopiowanie (podcinanie w celu nadania odpowiedniego kształtu i długości) jest zabronione, dawniej praktykowane.

Włos pokrywowy jest twardy (powinien być gęsty  i niekręcony, nienastroszony), a podszerstek miękki. Charakterystyczną cechą wyglądu terierów miniaturowych są „broda” oraz „krzaczaste brwi”, które trochę przykrywają oczy. Dopuszczalne umaszczenie jest białe, czarne, czarno-srebrne oraz tzw. „pieprz i sól”.

 Temperament

Temperament sznaucerów miniaturowych jest podobny do temperamentu innych małych psów. Jest to pies odważny, inteligentny, wytrwały i czujny, cechuje go pewność siebie. Doskonale nadaje się zarówno do roli przyjaciela rodziny jak i na psa stróżującego. Warto wiedzieć, że jest to pies, który bardzo mocno potrafi przywiązać się do swego właściciela i będzie mu wierny.

Tresura

Właściciel sznaucera miniaturowego powinien wykazać się w czasie tresury dużą dawką spokoju i opanowania, nie powinien dać sobą manipulować, gdyż sznaucer może podejmować próby zmierzające do jego dominacji. Generalnie jest to rasa bardzo inteligentna, zatem ma predyspozycje do szybkiej nauki. Od początku należy uczyć go podstawowych komend.

Ćwiczenia

Nie jest to pies wymagający, wystarczą standardowe ćwiczenia – bieganie, aportowanie itp. Choć nie potrzebuje wyjątkowo dużo ruchu, należy zadbać o jego aktywność. Wówczas będzie się lepiej czuł, spożytkuje swoją energię, nie będzie się stresował.

Ulubione warunki życia

Sznaucery miniaturowe doskonale nadają się do mieszkań w blokach. Jeśli tylko podstawowe potrzeby ruchowe zostaną zaspokojone w czasie kilku niedługich spacerów dziennie, pies będzie szczęśliwy i nie będzie „rozrabiał” w domu. Pies jest łatwy w utrzymaniu, gdyż wykazuje odporność na liczne choroby oraz warunki pogodowe. Trzeba tylko pamiętać o regularnym szczotkowaniu oraz trymowaniu, tj. usuwaniu martwej sierści.

West highland white terrier

OLYMPUS DIGITAL CAMERAWest highland white terrier jest rasą wywodzącą się od teriera szkockiego i caim terriera (psa o sierści koloru rudo-brązowego). Pierwsze wzmianki na temat białych terrierów pochodzą z XVII wieku, a ich selekcja rozpoczęła się w XIX wieku. Wedle jednych źródeł pomysłodawcą rasy był pułkownik Edward Donald Malcolm z Poltalloch, wedle innych George Campbell.

Wygląd 

Dorosłe psy rasy west highland white terrier mierzą od 26 do 30 centymetrów wysokości i ważą średnio od 7 do 10 kilogramów. Należą one do Grupy 3 FCI. Jest to rasa małych psów, które pomimo swoich rozmiarów są wytrzymałe. Są mocno zbudowane, mają głęboką klatkę piersiową, prosty grzbiet, przednie i tylne kończyny dobrze umięśnione. Sprawiają wrażenie psów bardzo eleganckich.

Sierść west highland white terrierów jest dwuwarstwowa – włos okrywowy liczy około 5 centymetrów długości, jest dość twardy i nie nosi śladów lokowatości, z kolei podszerstek jest krótki, gęsty oraz miękki. Nie są pożądane psy o luźnej sierści. Kolor sierści powinien być czysto biały. Brzuch oraz małżowiny uszne mają kolor lekko szary.

Temperament

Westie, bo właśnie  tak bardzo często nazywane są west highland white terriery, to pies inteligentny, który naprawdę kocha towarzystwo ludzi. Problem mogą jednak stanowić relacje westiego z innymi zwierzętami, w szczególności psami, w stosunku do których mogą nie być już tak przyjaźnie nastawione. W związku z tym west highland white terrier powinien być przyzwyczajany do innych psów już od szczeniaka, jeżeli te znajdują się w jego najbliższym otoczeniu.

Jest to także pies wymagający sporo uwagi, będzie bronić swoich względów u właściciela, nie może on czuć się odtrącony, przykładowo na rzecz innych zwierząt, które są w domu. Ciekawostką jest, iż właśnie te teriery cechują się największym przywiązaniem do właścicieli. West highland white terriery są uparte i dumne, inteligentne, niezależne, ciekawskie oraz bardzo  wesołe.

Tresura

Z racji tego, że westie są inteligentne, potrafią przyswajać nową wiedzę. Trzeba jednak pamiętać o tym, że jak już było wyżej wspomniane, są to pieski uparte, dumne, bardzo niezależne i asertywne. Wobec tego nie można „zaszczuć” psa, nie można wymagać od niego zbyt wiele naraz, bo wówczas może „zbuntować się”, może nawet stać się agresywny i próbować przejąć kontrolę nad właścicielem. Na początku tresury pies musi nauczyć się kilku podstawowych poleceń takich jak siad, do nogi, zostań, leżeć itp. Każdy trening należy kończyć wydając polecenie, które pies ma już opanowane, nawet jeżeli w ten dzień uczył się czegoś nowego.

Ćwiczenia

West highland white terriery są psami aktywnymi, pełnymi energii. Należy mieć świadomość tego, że jeśli nie spożytkują jej w pozytywny sposób, biegając przykładowo po parku, mogą później „wyżywać się” na meblach w domu i innych sprzętach, mogą szczekać, co w pewnym momencie stanie się uciążliwe, są skłonne niszczyć poprzez gryzienie etc. Czy to przydomowy ogród czy też park, ważne aby pies miał możliwość pobiegać, można uczyć go aportować, można bawić się z nim w jakikolwiek sposób, byle aktywnie. Westie powinny mieć własne psie zabawki.

Ulubione warunki życia

Są to małe psy, zatem nie potrzebują zbyt wielkiej przestrzeni w domu. Potrzebują jednak ruchu, więc zaleca się kilka spacerów dziennie – chyba że pies ma możliwość pobiegać po ogrodzie, kiedy tylko chce. Trzeba też jednocześnie pilnować, aby piesek miał zapewnioną dużą ilość snu, aby mógł zregenerować swoje siły. Westie lubią, gdy poświęca się im czas – jeśli poczują się odtrącone, mogą nawet popaść w depresję.

Buldog francuski

french-bulldog-277255_640Buldog francuski jest francuski w zasadzie tylko i wyłącznie z nazwy, bowiem prawie całkowicie ma angielskie pochodzenie. Jego przodkowie to najprawdopodobniej terier oraz buldog angielski. Choć początkowo psy te hodowane były głównie przez rzeźników, niebawem zyskały one zainteresowanie artystów oraz arystokratów. Pierwszy klub buldoga francuskiego założono we Francji w roku 1880.

 

Wygląd

 

Buldogi francuskie należą do Grupy 9 FCI, czyli do psów ozdobnych i do towarzystwa. Mają wysokość do 30 centymetrów i osiągają wagę do około 14 kilogramów. Są typowymi małymi molosami, są mocne w swojej postaci i zwarte w budowie. Mają krótki, płaski pysk, stojące uszy oraz krótki ogon. Sprawiają wrażenie psów muskularnych, inteligentnych oraz aktywnych. Sierść buldogów francuskich jest przylegająca, gładka i miękka. Maść zazwyczaj płowa, ewentualnie pręgowana, z niedużą ilością bieli. Wszystkie odcienie płowe są dopuszczalne.

 

Temperament

 

Buldogi francuskie są psami wyjątkowo towarzyskimi, przyjaznymi, łagodnymi, są aktywne, chętne do wszystkich ćwiczeń i zabaw. Są wierne i niezwykle czułe dla swoich właścicieli, a także dla dzieci. Dlatego też chętnie wybierane są przez rodziny z dziećmi. Ponadto łatwo nawiązują przyjazne kontakty z innymi zwierzętami. Warto mieć na uwadze to, że rasa ta jest bardzo „uczuciowa”, niektóre psy do tego stopnia, iż mogą być bardzo zazdrosne o swoich właścicieli, choć raczej nie wiąże się to z wykazywaniem zachowań agresywnych. Ciekawostką jest, iż buldogi francuskie są tak wrażliwe, że potrafią wyczuć przykładowo niemiłą, napiętą atmosferę w domu.  Są to psy raczej odważne, zręczne, mało szczekają.

 

Tresura

 

Zdania są dość mocno podzielone co do kwestii tresury. Z jednej strony mówi się, iż buldogi francuskie nie są łatwe w tresurze, gdyż mogą być wyjątkowo uparte. Z drugiej zaś strony są psami bardzo szczęśliwymi oraz inteligentnymi, zatem nadają się do szkoleń z posłuszeństwa. Jak i w przypadku każdego psa, efekty w dużej mierze zależą od zaangażowania, cierpliwości i konsekwencji właściciela.

 

Ćwiczenia

 

Buldogi francuskie raczej nie należą do psów, które wymagają sporej aktywności, jednak uwielbiają wszelkiego rodzaju „igraszki” i zabawy z właścicielem. Należy dbać o to, aby pies miał wystarczającą dawkę codziennego ruchu, jednak w zupełności wystarczą mu trzy krótkie spacery.

Ulubione warunki życia

Omawiana rasa psów doskonale czuje się w małych mieszkaniach, gdyż nie potrzebuje szczególnie wiele ruchu i przestrzeni. Trzeba natomiast pamiętać, że z racji tego, iż buldogi francuskie posiadają skróconą kufę, nie należy narażać ich na długie spacery w czasie upalnych dni, bo będą się męczyć i mogą mieć problemy z oddychaniem. Wówczas muszą one mieć dostęp do cienia oraz świeżej, chłodnej wody. Należy także pamiętać o tym, że trzeba bardzo pielęgnować zmarszczkę na nosie oraz oczy, gdyż psy te mają skłonności do chorób skóry oraz oczu, jeśli natomiast chodzi o sierść, jest ona łatwa w utrzymaniu, zatem nie wymaga wyjątkowych zaleceń.

American staffordshire terrier

AMERICAN_STAFFORDSHIRE_TERRIERAmerican staffordshire terrier czyli amstaff to rasa wywodząca się od bullterrierów, tj. psów które hodowane były do walki z bykami – jest to jedna z kilku teorii na temat pochodzenia rasy. Rasa ta została została uznana w roku 1936 (najpierw przez AKC, a później przez FCI).

Wygląd

Amstaffy należą do 3. grupy FCI, w której mieszczą się teriery. Choć nie są szczególnie pokaźnych rozmiarów, sprawiają wrażenie psów posiadających dużą siłę. Są dobrze umięśnione, mocne i zbudowane proporcjonalnie, posiadają niedługie kończyny przednie i tylne. Głowa jest średniej długości, z szeroką czaszką i z wysoko osadzonymi uszami. Mogą one być cięte, choć ideał stanowią uszy niecięte, krótkie i załamane w płatek róży bądź też załamane wysoko z przodu. Obwisłe uszy u amstaffa są traktowane jako wada. Oczy psów tejże rasy są szeroko rozstawione i głęboko osadzone, okrągłe i ciemne. Wedle wymagań powieki nie mogą być różowe.

Kufa american staffordshire terrierów ma średnią długość i jest zaokrąglona w górnej części. Szczęki są mocno zarysowane (dolna szczęka powinna być wyjątkowo mocna). Amstaffy posiadają zwarte oraz równe wargi, bez obwisłych fragmentów. Siekacze górne dotykają zewnętrznej powierzchni dolnych siekaczy. Szyja psów tej rasy ma średnią długość, jest ciężka i trochę wygięta, bez podgardla.

Amstaffy mają umięśnione, silne ramiona oraz szerokie łopatki. Szeroka oraz głęboka klatka piersiowa. Ogon jest dość krótki, osadzony nisko, zwęża się ku wierzchołkowi, nie powinien być cięty. Rasa ta posiada krótką, przylegającą i twardą sierść. Dopuszczalne są wszystkie typy umaszczenia (zarówno łaciate, kolorowe jak i jednolite), jednak nie jest mile widziane umaszczenie czarne podpalane brązem czy wątrobiane, a także białe z przewagą 80 proc. bieli.

Temperament

Są to psy bardzo energiczne i odważne. Ze względu na to, że rasa ta od początku wykorzystywana była do walk, ma ona skłonności do agresji w stosunku do innych psów – oczywiście nie jest powiedziane, iż każdy amstaff będzie miał tak „ognisty” temperament. Niemniej, każdy potencjalny właściciel spa tej rasy musi mieć świadomość tego z czym wiąże się lub może wiązać się posiadanie amstaffa. Psy te muszą też mieć zapewniony bliski kontakt ze swoim właścicielem.

Tresura 

W przypadku rasy american staffordshire terrier tresura jest kwestią ogromnie ważną. Są to psy inteligentne i raczej łatwo i bez problemu uczą się. Z pewnością nie są to psy, które powinny znaleźć się u osób niecierpliwych czy też takich, które mogą swojemu pupilowi poświęcić zaledwie chwilę czasu na spacer w ciągu dnia. Amstaffy obowiązkowo powinny przejść szkolenie z posłuszeństwa nie później niż do ukończenia pierwszego roku życia. Jeśli właściciel jest niedoświadczony, powinien skorzystać z pomocy fachowców. Już od szczeniaka należy amstaffa oswajać z innymi psami (naturalnie takimi, które nie będą w stosunku do niego agresywne!) oraz z ludźmi.

 Ćwiczenia 

Ze względu na to, że amstaffy są psami bardzo energicznymi, potrzebują dużo ruchu. Same spacery mogą nie wystarczyć, warto zatem zadbać o ćwiczenia takie jak przykładowo pokonywanie toru przeszkód czy ciągnięcie ciężarów.

Ulubione warunki życia 

Omawiana rasa nie ma dużych wymagań, jeśli chodzi o „warunki mieszkalne”. Z powodzeniem mogą one mieszkać w mniejszych domach czy mieszkaniach – trzeba tylko zapewnić im możliwość ruchu na świeżym powietrzu. Najlepiej zaś czują się w cieplejszym klimacie, gdyż mają wrażliwą skórę i cienką warstwę sierści.

Buldog angielski

Buldog_angielski_000plBuldog angielski jest rasą powstałą początkiem XVIII wieku w Wielkiej Brytanii, jest to jedna z najstarszych ras wywodzących się a Anglii. Nie jest on podobny do pierwszych psów tej rasy. Początkowo był to pies szkolony do walk z psami, a nawet bykami! Po raz pierwszy na wystawach buldog angielski pojawił się w roku 1860.

Wygląd

Buldog angielski jest psem niskonożnym, bardzo masywnym i dość dużym. Posiada zwarty i dobrze rozbudowany tułów. Jego głowa jest względnie duża w porównaniu z resztą ciała, jednak nie jest to przyczyną jakiejkolwiek dysharmonii. Choć rasa ta może sprawiać wrażenie ociężałej, w rzeczywistości zaś pies nie ma problemów ze sprawnością ruchową (o ile nie ma problemów z nadwagą). Kufa buldoga angielskiego jest dość krótka i lekko zadarta, mała fałda nosowa. Krótki tułów, przednie i tylne kończyny psa są bardzo masywne oraz mocne, a zad wysoki.

Sierść buldoga jest przylegająca i krótka, gładka i bardzo delikatna. Na pierwszy „rzut oka” może wydawać się szorstka, jednak taka nie jest. Może być jednolita lub z maską, pręgowana, łaciata na białym tle. Wśród hodowców nie jest pożądana maść cielista, czarna lub czarna podpalana.

Temperament

Buldog angielski, ze względu na swój charakterystyczny wygląd, może budzić strach czy też obawę o to, że jest rasą agresywną i nieprzyjazną. Tymczasem nic bardziej mylnego. Psy tej razy są z natury bardzo spokojne, wesołe, łagodnie usposobione, niezwykle przyjacielskie i wierne. Naturalnie, jak w przypadku każdego innego psa, tak i w przypadku buldoga angielskiego może zdarzyć się osobnik mniej towarzyski czy nawet nerwowy – tutaj jednak wiele zależy od wychowania psa i ogólnego podejścia do niego.

Doskonale sprawdzają się w rodzinach z dziećmi, gdyż są wyjątkowo cierpliwe i kochają dzieci. Są odważne i ciekawe. Problem może jedynie polegać na tym, że psy też nie zdają sobie sprawy ze swojej masy (przeciętnie 25 kilogramów) oraz siły, dlatego też w czasie zabaw z małymi dziećmi należy mieć je pod kontrolą, aby nieumyślnie nie zrobiły krzywdy. Buldog angielski należy do grupy molosów, do 2. grupy FCI, w której mieszczą się pinczery i sznaucery, molosy, psy górskie i szwajcarskie psy do bydła.

Tresura

Jak każdy pies, tak i buldog angielski może, a nawet powinien być poddany odpowiedniej tresurze. Każdy potencjalny właściciel buldoga angielskiego powinien liczyć się z tym, że ułożenie takiego psa nie będzie proste. Rasa ta najczęściej uczy się nieco wolniej niż przedstawiciele innych ras. Jedyną receptą jest dużo cierpliwości, konsekwencji i zaangażowania. Psa nie należy do niczego przymuszać i stosować żadnych agresywnych metod w czasie tresury, gdyż może wówczas odpowiedzieć agresją.

Ćwiczenia

Buldog angielski nie jest rasą pracującą, nie potrzebuje wiele ruchu. Co więcej, właściciel psa tej rasy powinien pamiętać o tym, że pies bardzo angażuje się w każdą zabawę i pomimo zmęczenia będzie ją kontynuował, a to może okazać się groźne dla jego zdrowia. Dlatego też to właściciel, a nie pies musi przestrzegać długości zabaw i ich intensywności. Ogromnie ważne jest to, że buldogi angielskie nie są odporne na wysokie temperatury. W związku z tym zaleca się unikanie spacerów w szczególnie upalne dni, gdy pies nie ma możliwości skrycia się w cieniu. Ze względu na swoją budowę i skróconą kufę, w czasie upałów pies może zacząć mieć problemy z oddychaniem.

Ulubione warunki życia

To, że pies nie wymaga dużej ilości ruchu, nie oznacza, że nie potrzebuje go w ogóle. Dlatego też wskazane są częste, a krótkie spacery – ważne jest to, że to pies powinien dyktować tempo. Buldogi angielskie mają tendencje do tycia, więc tym bardziej należy zadbać o ich kondycję fizyczną. Z powodzeniem mogą mieszkać w niedużym mieszkaniu.

Beagle

beagleBeagle jest rasą angielskich psów gończych, która istnieje od XIV wieku. Rasa ta używana jest do polowań w sforach głównie na zające i lisy. Jest to krzyżówka francuskich psów gończych harrierów z terierami. Ciekawostką jest, iż za czasów Henryka VIII oraz Elżbiety I żyli również szorstkowłosi przedstawicieli omawianej rasy. Niektóre z nich były tak małe, iż mogły bez trudu zmieścić się do kieszeni myśliwskiej kurty. Read more

Wakacyjne problemy, czyli jak unikać przegrzania naszego czworonoga?

jak unikać przegrzaniaW czasie letnim niestety duże temperatury mogą się okazać problemem nie tylko dla nas ale również dla naszych zwierząt. Młode psy mają bardzo często problem w okresie, gdy dokuczają nam wysokie temperatury. Jednak właściciele nie wiedzą jak o nie dbać i często sami doprowadzają do licznych problemów wybierając się z psami na bardzo długie spacery, które mogą się skończyć niebezpiecznym przegrzaniem. Podobnie krótkie ale intensywne spacery mogą być niebezpieczne, gdyż nadmierne będziemy mieli wzrost temperatury u psa. Read more

1 4 5 6 7 8