Akita to rasa myśliwskich szpiców japońskich, przeznaczona pierwotnie do polowania na grubą zwierzynę - dzika, jelenia i czarnego niedźwiedzia oraz do ciągnięcia ciężkich ładunków.

Akity istniały na Wyspach Japońskich 5000 lat temu i towarzyszyły samurajom. Zajmują stałe miejsce w japońskiej mitologii. W japońskiej literaturze akita jest rasą starą i rodzimą, z posiadaniem której wiązały się określone wierzenia. Psy te cieszyły się wielkim poważaniem i stanowiły wielką wartość.

Akita nazwę swą wzięła od krainy swego pochodzenia - prefektury Akita na Honshu. Nazwa Akita inu nie była używana do września 1931 r., kiedy to Akita ogłoszona została skarbem narodowym Japonii.
Wcześniej znane były  jako psy Odate  od miasta na Honshu. Nie wiadomo, kiedy Akita została udomowiona. Przodkowie Akit przybyli do Japonii z pierwszą falą imigrantów zwanych Ainu oraz z kolejnymi osadnikami - poczynając od około 15000 lat p.n.e. po 300 p.n.e..

 Były to m.in. zwierzęta w typie psa tzw. torfowego pochodzącego z kontynentu, a rozpowszechnionego w neolicie. Za bezpośredniego praprzodka japońskich szpicy uznaje się nieistniejącego dzisiaj Nippona inu, który był znacznie mniejszy w porównaniu do współczesnych akit. Nippon inu był to pies średniej wielkości, z zakręconym ogonem i spiczastymi uszami, Nippon inu były używane do polowań przez ówczesnych myśliwych zwanych matagi na azjatyckiego czarnego niedźwiedzia i inną grubą zwierzynę. Psy te, też były zwane zwykle matagi inu - wykorzystywane były przez myśliwych matagi.

Ostatnie badania DNA dowiodły, że Akita jest pośród najbardziej pierwotnych ras psów na świecie.

W okresie Edo ( 1615-1868 ) klan Satake zdecydował poprzeć walki psów, które miały służyć jako rozrywka dla samurajów. Walki psów stały się szczególnie popularne w okręgu Odate. A entuzjaści walk psich zaczęli krzyżować matagi inu z miejscowymi psami. Te psy, które potem przekształciły się w Akitę, nazywane były wówczas Odate inu. Po restauracji Meiji ( ok. 1868) ludzie zaczęli krzyżować Akitę z wieloma psami z różnych rejonów Japonii, jak np. z Tosa inu.

Restauracja Meiji zakończyła również wieloletnią izolację Japonii, a duże zachodnie psy zaczęły napływać do Kraju kwitnącej wiśni. W rezultacie, Akita skrzyżowana została również z Owczarkiem Niemiecki, Dogiem Niemieckim i z mastifami. Wynikiem tego była utrata wielu cech charakterystycznych dla szpica. Później krzyżowano jeszcze z Hokkaido i Karafuto ( znane również, jako Sachalinski Husky).

W okresie Taisho ( 1912 - 1926 ) zaczął się powoli rozwijać się ruch na rzecz ochrony czystości rasy Akita. Japoński zoolog Watase Shozaburo, twórca Prawa o ochronie Naturalnych Monumentów/skarbów, pracował również nad ochroną rasy Akita. W wyniku czego w 1927 r. utworzono Fundację, a w 1931 r. - 9 psów rasy Akita inu mianowano Monumentami Przyrody. Dopiero powstanie silnego ruchu na rzecz zachowania kulturowej tradycji Japonii przyniosło renesans rasy. Japońskie Ministerstwo Wychowania w 1931 r. uznało Akitę inu za "dziedzictwo kulturowe" i przyznało dotacje rządowe dla hodowli tych psów.

W 1932 r. ukazał się artykuł o wiernym Hachiko ( więcej o Hachiko tutaj ) w Asahi Shinbun, co spowodowało popularność tej rasy. Gdy w 1937 roku, Helen Keller odwiedziła prefekturę Akita, wyznała, że chciałaby mieć akitę. W ciągu miesiąca otrzymała psa Kamikaze-go, a gdy ten zmarł jakiś czas później, natychmiast wysłano jej brata Kamikaze-go -Kenzana-go . Do 1938 r. ustalono standard rasy i organizowano wystawy. Postanowiono, by w hodowli unikać psów szczególnie masywnych, których wygląd sugerował domieszkę krwi molosów, wprowadzoną na przełomie wieków dla uzyskania psów najlepiej nadających się do walk. Walki psów zostały zakazane w Japonii przez cesarza Hirohito w 1908 r.

W czasie II wojny Światowej liczba akit bardzo zmalała, głównie z powodu braku pożywienia. Ponadto, w życie weszło zarządzenie, by uzyskiwać ze wszystkich psów poza Owczarkami Nemieckimi, futro na uniformy. Wielu ludzi zaczęło krzyżować akity z owczarkami, by uniknąć zagłady akit. Gdy wojna się skończyła, pozostało mniej niż dwadzieścia czystej krwi Akit.

Akity, które miały wiele cech Owczarka Niemieckiego nazywa się teraz psami z linii Dewa. Wracający po wojnie żołnierze amerykańscy zabierali ze sobą akity z  domieszką owczarków niemieckich (linia Dewa). Zainteresowanie tą rasą w Stanach Zjednoczonych zaowocowało powstaniem akity amerykańskiej.

Do Polski pierwszą akitę zaimportowano w 1990 roku z Norwegii. Była to szara suka Manatsu-Rei, która nie zostawiła po sobie potomstwa. Natomiast pierwszego akitę w "czystym" japońskim typie, o czerwonej barwie sierści, sprowadzono w 1993 roku z Holandii. Od tamtej pory stale popularność tej rasy wzrasta.

Od momentu podziału rasy w 1999 roku -na Akitę Inu i Dużego Psa  Japońskiego nastąpiło wyraźne wzmocnienie różnic u obu ras i znaczący rozwój obu ras, które znalazły liczne grona miłośników.

Od 1999 Duży Pies Japoński uznany za psa w typie molosa trafił do II grupy (Akita inu -jako szpic był zawsze w grupie V) -tudzież pod tą nazwą -Duży Japoński Pies istniał do 2006 r. Początkowo, kiedy dochodziło do znaczących sporów na temat różnic w budowie akit Japończycy nie chcieli uznać w nazwie tych psów nazwy Akita-tudzież chcieli odróżnić te psy od akit w ogóle, stąd nazwa Duży Pies Japoński. Poza tym nie chciano w Japonii pogodzić się z kojarzeniem Akity z jakimkolwiek innym krajem niż Japonia. Niemniej jednak w 2006 roku doszło do ponownej zmiany i Duży  Pies Japoński stał się Akitą Amerykańską i wrócił do grupy V -do szpiców.

W Odate w pref. Akita znajduje się Muzeum Akit "Akita-inu Kaikan", poświęcone tylko tej rasie jako Narodowemu Skarbowi.