Ja postąpiłam bardzo nieodpowiedzialnie (z tym że to było w dawnym, pozbawionym psa życiu ;)). Kupiłam niezaszczepioną labradorkę z domowej hodowli. Prawdę mówiąc, poszukiwałam stróża /tak, tak - wybrałam labradora! Teraz mnie to trochę śmieszy/. Początkowo byłam bardzo rozczarowana, głównie dlatego, że nie miałam zielonego pojęcia o tej rasie. Obecnie nie zamieniłabym mojej Fionki na żadnego innego psa na świecie. Dbam o nią, tresuję i staram się sprawić, aby żyło jej się jak najlepiej - toż to nie jej wina, że ja nic o psach nie wiedziałam. Ona stara się jak może, a taka jest sympatyczna, że nie da się jej nie lubić.

Kompletnie nie rozumiem ludzi, którzy porzucają swoje zwierzaki. Fiona nie zadowoliła mnie pod względem praktycznym, ale ma wiele innych zalet. To w końcu żywe stworzenie, nie maszyna mająca spełniać jakąś funkcję. Uważam, że człowiek powinien zaakceptować swojego psa, nawet jeśli nie do końca odpowiada on jego wymaganiom, a najbardziej niepożądane zachowania zwalczać poprzez tresurę.

Z powyższym artykułem zgadzam się w 100% i nie polecam robienia tego, co ja. Ostatecznie wszystko dobrze się ułożyło, ale początkowo pewien stres się pojawił. Niepotrzebnie.