Ninja Twierdza Samuraja to pierwsza tosa w naszym domu, wcześniej mieliśmy boksera i sznaucera olbrzyma. Zamieszkał z nami w połowie lipca 2005 i od razu stał się naszym pupilem, ulubieńcem wszystkich znajomych, młodszych i starszych. Mieszkamy w kamienicy na 4 piętrze i to było dla Ninji pierwszym wyzwaniem — jak pokonać schody? W końcu się udało, i co więcej okazało się to świetną gimnastyką rozwijającą mięśnie. Jeździł z nami wszędzie, na wycieczki, do przyjaciół, na przyjęcia. W parku bawił się z wieloma młodymi psiakami. Świetnie rozumiał się też z młodą cane corso — Doną. Jako mały szczeniak z respektem podchodził do wszelkich nowych napotkanych kształtów, zwłaszcza nocą, ale nigdy się nie bał, zawsze pokonywał bez problemu i z rozwagą wszystkie strachy, zwłaszcza wtedy, gdy byliśmy blisko. I w końcu miasto stało się jego miastem, nasi i Majki przyjaciele jego przyjaciółmi, a na tzw. podwórku najmilsze stały się Aksa i Figa (owczarki niemieckie).

 Jedynym problemem od zawsze byli i są ludzie, którzy mają złe myśli, nas mogą oszukać, Ninji nigdy — jeśli tacy znajdą się wśród nas, on reaguje irokezem i niechęcią. Ninja lubi oglądać telewizję, widzi i reaguje na obrazy, czasami chce wejść w ekran, to jest naprawdę zabawne.

Ninja jest psem zrównoważonymi, przyjacielskim, ale jest tosą. Mieliśmy trzy przypadki, gdy zaatakowały go inne psy — 2 razy labrador i raz amstaf (nasz tosiak nigdy pierwszy nie rzucił się na żadnego psa). I dopiero wtedy mogliśmy zobaczyć, co znaczy walka sumo. Labradory zostały skrępowane tak, że nie mogły się ruszyć a psyki agresorów znalazły się w pysku Ninji. Spięcie zakończyło się bezkrwawo, po komendzie PUŚĆ, labradory zostały nietknięte w rękach właścicieli. Z amstafem, było troszkę gorzej, bowiem ten atakował na śmierć, a jego właściciele zachowywali się podobnie, skończyło się paroma szwami na łbie amstafa. To jest piękne, że Ninja nie chce zabić, tylko zwyciężyć.

A teraz parę słów o naszych przygodach z wystawami. Założyliśmy sobie, że wystawy nie są dobrem samym w sobie, dla nas może to być także frajda. Zwiedzamy, wraz z naszymi psami, ciekawe miejsca w okolicy, my podziwiamy, a one się socjalizują. Wszyscy jesteśmy wyluzowani, potem razem ruszamy na ring.

No właśnie, ruszamy na ring… Pierwszym celem stał się tytuł Młodzieżowego Championa Polski. W ramach tej idei wystąpiliśmy też na Światowej Wystawie Psów Rasowych w Poznaniu 2006. I dla nas, zwykłych posiadaczy pięknej tosy, stał się cud. Sędziował Pan Isumi Awazima (Japonia) i Ninja został Zwycięzcą Młodzieży Świata, a później zwyciężył całą rasę (BOB) i na BIS grupy II FCI młodzieży zajął 3 lokatę. I tak świat stanął przed nami otworem. Odwiedziliśmy wiele wystaw, różnie bywało, większość zakończyła się sukcesem, na prawie wszystkich otrzymał ocenę doskonałą świetny opis. Wyjątek stanowiły wystawy krajowa w Gostyninie (sędzia Pan Jan Gajewski) — ocena bardzo dobra, i międzynarodowa w Berlinie (sędzia Pan Hans Pavlik) — ocena dobra. Szczególnie ważna była Klubowa Wystawa Molosów w Warszawie 2007, gdzie wszyscy hodowcy usłyszeli od Pana Sędziego Andrzeja Kota — Popatrzcie na Ninję, to jest wzór tosy, do tego powinniśmy dążyć! Na wystawę światową w Meksyku nie pojechaliśmy, nie wyobrażając sobie naszego tosiaczka w luku samolotu! Na wystawie światowej w Sztokholmie 2008 (sędzia Pan Stefan Sinko), przy okazji której sprawiliśmy sobie świetny urlop, Ninja potwierdził swoją wartość — ponownie zwyciężył rasę (BOB). W naszej rodzinie pojawiła się 2. tosa Barbie Tosa 4 Ever. Trzeba było pokazać ją światu. Pojechaliśmy do Budapesztu na Europejską Wystawę Psów Rasowych 2008 (sędzia Peter von Montfort, Holandia). Ninja wygrał rasę (BOB), Barbie została najpiękniejszym szczenięciem Europy. W 2009 Ninja zwyciężył po raz drugi polską wystawę klubową, a Barbie, która ma już tytuł Młodzieżowego Championa Polski, została najpiękniejszą suką w rasie, niestety na wystawie światowej w Bratysławie pozostaliśmy niezauważeni przez sędziego. Bardzo żałujemy, że sprawy osobiste uniemożliwiły nam pozostanie na wystawie klubowej w Bratysławie, bowiem sędzia był tam znakomity. Na wystawie europejskiej w Celje Barbie została wicemistrzynią Europy i championem Słowenii.

Ninja sprawdza się też znakomicie jako reproduktor. Wśród licznego potomstwa (ma już ponad 100-tkę dzieci) największe sukcesy osiągają: Bon’Yari Birengo (matka Meishi Tosa Centrum; ojciec Ninja Twierdza Samuraja) — Młodzieżowy Champion Słowacji i Czech, Champion Słowacji, Czech, Węgier, Polski, Niemiec, Austrii, Interchampion; Banzai Birengo (matka Meishi Tosa Centrum; ojciec Ninja Twierdza Samuraja) — Zwycięzca Młodzieży Europy Budapeszt 2008, Interchampion, Champion Czech, Słowacji, Słowenii, Chorwacji, Luksemburga, Polski, Węgier, Austrii, Niemiec; Zwycięzca rasy wystawy klubowej w Bratysławie 2009, zwycięzca wystawy klubowej Bratysława 2009; Cecille Moon Birengo (matka Aguara Birengo, ojciec Ninja Twierdza Samuraja) — Zwycięzca Świata Młodzieży 2009; 2. lokata na BIS młodzieży Grupy II FCI na wystawie światowej w Bratysławie 2009.

W 2009 powstała nasza hodowla psów rasy tosa -Ninja-san- i już w styczniu 2010 pojawił się pierwszy miot Barbie i Ninji (13 szczeniaków). Pod koniec grudnia 2009 nasza rodzinka powiększyła się o malutką suczkę z czeskiej hodowli Birengo, a w lutym podjęliśmy decyzję, że zostanie z nami córa Ninji i Barbie – Midori Ninja-san. W maju 2011 urodziły się kolejne szczeniaki Ninji i Barbie (8 maluchów), a w grudniu 2011 na świat przyszło setne dziecko Ninji – Oyama Ninja-san i 6 jego sióstr, których mamą jest Damyio Birengo. Wśród dzieci z naszej hodowli w miocie M (niespełna 2 lata) mamy już 2 Championów Polski, kilka Młodzieżowych Championów Polski, Młodzieżowego Championa Rumunii, Zwycięzcę rasy Klubowej Wystawy Molosów w Tulln (Austria).

I taka to właśnie jest krótka historia naszej rodzinnej hodowli, w której mamy nadzieję i zamiar kultywować najlepsze wzorce tej wspaniałej rasy.

Hodowla Ninja-san.